W niedzielę, 08 marca zmarł ks. infułat Antoni Laszuk, emerytowany kapłan diecezji siedleckiej. Miał 96 lat. W Chrystusowym kapłaństwie przeżył 69 lat.
Uroczystości żałobne:
Modlitwa różańcowa rozpocznie się w środę, 11 marca br. w parafii Narodzenia NMP w Białej Podlaskiej o godz. 19:00, a godz. 19:30 będzie celebrowana Msza św. żałobna.
Uroczystości pogrzebowe:
Modlitwa różańcowa rozpocznie się w czwartek, 12 marca br. w parafii Narodzenia NMP w Białej Podlaskiej o godz. 10:30, a godz. 11:00 będzie celebrowana Msza św. pogrzebowa pod przewodnictwem Biskupa Siedleckiego Kazimierza Gurdy. Po Eucharystii ciało śp. ks. infułata Antoniego Laszuka zostanie złożone na cmentarzu parafialnym.
Requiescat in pace.
Ks. infułat Antoni LASZUK (1930-2026)
Urodził się 3 lutego 1930 r. w miejscowości Worgule, w parafii Łukowce, woj. lubelskie. Jego rodzicami byli Paweł i Wiktoria z d. Zozula, małżonkowie Laszuk.
Szkołę podstawową ukończył w Łukowcach, a był to czas okupacji niemieckiej, utrudniający naukę. Świadectwo maturalne uzyskał w 1950 r. w Liceum Pedagogicznym w Leśnej Podlaskiej.
W latach 1950-1956 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Siedlcach. Święcenia kapłańskie przyjął w katedrze siedleckiej, 26 maja 1956 r., z rąk Sługi Bożego biskupa Ignacego Świrskiego.
Jako wikariusz, w latach 1956-1969, w parafii Przemienienia Pańskiego w Garwolinie. Był to czas, kiedy w 1961 r. władze państwowe usunęły religię ze szkół. Jednak kapłani prowadzili nadal katechizację w utworzonych parafialnych punktach katechetycznych. Był także spowiednikiem sióstr służek w Garwolinie i w Parysowie w latach 1966-1969.
Drugim wikariatem była parafia katedralna pw. Niepokalanego Poczęcia NMP w Siedlcach (1969-1972). Pełnił też obowiązki dekanalnego referenta rodzin oraz spowiednika alumnów Wyższego Seminarium Duchownego w Siedlcach.
Pierwszą samodzielną placówką duszpasterską, w której posługiwał jako proboszcz w latach 1972-1976, była parafia Marianów, w dekanacie garwolińskim. Z pomocą parafian przeprowadził generalny remont starej świątyni, plebanii, uporządkowano ich otoczenie oraz cmentarz. Prowadził katechizację dzieci szkolnych, młodzieży pozaszkolnej oraz głosił konferencje dla rodziców. W 1975 roku z parafianami przeżywał jubileusz 50-lecia powstania parafii, w którym wziął udział bp Jan Mazur oraz licznie zebrani kapłani i wierni z sąsiednich parafii.
Po czterech latach pracy w Marianowie został przeniesiony do parafii pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Białej Podlaskiej, gdzie w latach 1976-2003 był proboszczem i dziekanem dekanatu bialskiego, później bialskiego północnego (od 1992 r.). Podjął posługę duszpasterską w parafii miejskiej, w mieście wojewódzkim i prowadził różnego rodzaju działania gospodarczo-budowlane. Pierwsze lata proboszczowania przypadły na czas reżimu komunistycznego, kiedy to władze PRL utrudniały pracę duszpasterską i często nie pozwalały na działalność remontowo-budowlaną. Dopiero po zmianach ustrojowych w Polsce w 1989 r. można było już swobodnie rozwijać duszpasterstwo i podejmować działania gospodarcze.
Dzięki staraniom ks. Antoniego wybudowano nowy dom parafialny, a w czterech odległych wioskach wybudowano kaplice mszalne z salami katechetycznymi. Wyposażono kaplicę szpitalną w Białej Podlaskiej i w Domu Pomocy Społecznej w Kozuli. W parafii zainicjował różnego rodzaju spotkania formacyjne i wykłady dla inteligencji, spotkania i konferencje dla dorosłych i młodzieży, skupionych w różnych grupach modlitewnych.
Jako proboszcz podjął prace remontowo-budowlane. Przyczynił się do odnowienia świątyni wewnątrz i na zewnątrz, łącznie z zabytkową plebanią, pokrywając dachy blachą miedzianą. Z okazji pielgrzymki papieża Jana Pawła II do Polski w 1979 r. i do diecezji w 1999 r. odnowił wszystkie krzyże przy drogach i zorganizował postawienie kilkunastu nowych. Był także inicjatorem budowy dwóch kaplic w mieście, na uzyskanych gruntach jako rekompensaty za zabrane mienie w czasach PRL. Dzisiaj są do kościoły parafialne: św. Michał Archanioła i bł. Honorata Koźmińskiego.
Oprócz codziennych zajęć administracyjnych i duszpasterskich z pomocą najbliższych współpracowników: księży wikariuszy, sióstr sercanek i katechetów świeckich organizował: dożynki parafialne w latach 1977-2002; akcję pomoc Kościołowi na Wschodzie (stypendia dla kleryków i paczki dla dzieci); półkolonie i kolonie dla dzieci z rodzin ubogich; parafialną grupę biorącą udział w Pieszej Pielgrzymce Podlaskiej na Jasną Górę i do Leśnej Podlaskiej; spotkania opłatkowe: nauczycieli, służby zdrowia, rady duszpasterskiej, Kościoła Domowego, Akcji Katolickiej, chóru parafialnego, kółek różańcowych, służby liturgicznej, scholi, osób niepełnosprawnych; akademie, jasełka i inne misteria religijne, jubileusze, koncerty.
Dostrzegając jego gorliwość duszpasterską i doceniając skuteczność administracyjno-gospodarczą, biskupi diecezjalni odznaczali go godnościami kościelnymi i powierzali jego trosce sprawy duszpasterskie i organizacyjne w mieście Biała Podlaska. Biskup Jan Mazur mianował ks. Antoniego – 1 stycznia 1983 r. – kanonikiem honorowym Kapituły Katedralnej Siedleckiej. Następnie, 3 maja 1992 r., został mianowany kanonikiem gremialnym Kapituły Kolegiackiej Janowskiej. Przez biskupa Jana Wiktora Nowaka w dniu 23 stycznia 1997 r. został mianowany prałatem dziekanem tejże Kapituły Janowskiej, a kilkanaście dni później -12 lutego 1997 r. – został ustanowiony wikariuszem biskupim dla miasta Biała Podlaska z zadaniem koordynowania wszystkich działań duszpasterskich w mieście. Urząd ten pełnił przez dwie, trzyletnie kadencje, do czasu przejścia na emeryturę. Na prośbę biskupa Jana Wiktora Nowaka papież Jan Paweł II, 30 listopada 1997 r., obdarzył ks. Antoniego godnością protonotariusza apostolskiego (supra numerum), czyli infułata.
Jako wikariusz biskupi dla miasta Biała Podlaska współdziałał przy organizowaniu: Katolickiego Liceum Ogólnokształcącego, Poradni Życia Rodzinnego dla narzeczonych, Ogólnomiejskiej Drogi Krzyżowej i Procesji Fatimskiej, koordynował także działalność duszpasterską w parafiach bialskich. Jako przewodniczący Rady do Spraw Sanktuarium Pratulińskiego przyczynił się do powstania Drogi Krzyżowej w Pratulinie. Był również przewodniczącym Komisji do spraw księży emerytów w diecezji siedleckiej, która przygotowała projekt statutu zatwierdzonego przez biskupa Zbigniewa Kiernikowskiego.
Przez kilka kadencji był członkiem Rady Kapłańskiej i Kolegium Konsultorów. Od 1984 r. – na sześcioletnią kadencję – został mianowany delegatem biskupa do spraw Wychowania i Nauczania w Wyższym Seminarium Duchownym. W 1994 r. został konfratrem Zakonu Ojców Paulinów.
Władze samorządowe nadały Księdzu Infułatowi tytuł: „Zasłużony dla Miasta Biała Podlaska” (2005), „Zasłużony dla Powiatu Bialskiego” (2006). Został też uznany za Honorowego Członka Związku Sybiraków i Straży Pożarnej oraz Przyjaciela Dzieci.
Po osiągnięciu wieku emerytalnego, z dniem 19 sierpnia 2003 r., Ksiądz Infułat został zwolniony z urzędu proboszcza oraz dziekana dekanatu bialskiego północnego i przeniesiony na emeryturę z zamieszkaniem na plebanii w parafii. W miarę swoich sił pomagał nadal w posłudze duszpasterskiej. W parafii przeżywał swoje jubileusze kapłańskie: złoty (50 lat) i diamentowy (60 lat).
Ze względu na stan zdrowia i konieczność opieki, w grudniu 2022 r. zamieszkał w Diecezjalnym Domu Księży Emerytów w Nowym Opolu. Tam zmarł 8 marca 2026 r. Przeżył 96 lat, w tym prawie 70 lat w Chrystusowym kapłaństwie. Był obecnie najstarszym wiekiem i święceniami kapłańskimi prezbiterem w diecezji.
opr. ks. Bernard Błoński